Hiç umut
yokmuş gibi,
Söylenecek söz
kalmamış gibi,
Kalbime dokunan
olmamış gibi,
Sarar beni
hüznün elleri...
Dipsiz kuyular,
çıkmaz sokaklar,
Kalbimde sızılar,
ulaşılmamış kıyılar...
Durup dururken
içimi
nedensiz bir
hüzün sarar.
Sinsi sinsi
halime bakıp güler
iki yüzlü bir hayat
uykuya yatar şehir
Karanlığın içinden
Ansızın
ışığını arayan
bir kelebek gelir
omzuma konar,
Boğazımda kocaman
bir düğüm olur hasret.
Kendi içimin
sokaklarında kaybolur,
yorulurum,
Annemden kalma
gül kokusuna tutunurum.
Ayşe Keleş
Kayıt Tarihi : 13.08.2026 21:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
"Çok soğuk bir gecede kendime sarılmayı öğrendim, bir daha hiç üşümedim."
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!