Hüzn-ü Fâni Şiiri - Mustafa Kazan

Okuyamadım seni ey hayat
Düşündüm durdum bir dünya
Ey fakir zihnimdeki meçhûliyat
Âlemimde kurdum bin hülya
Kördüğüm sesler ne denli berbat
Sustum dinledim yine ve bir daha
Gördüğüm nefesler hep aynı nakarat
Sancı eklenirken bir yanda ağrıma
Diğer yanda karmaşık nice bir feryat
Güneşin, vurup durdukça bağrıma
Harâretle üşütür beni hâlâ
Hep mi menfiyyat? Nasıl bir sadâkât?
İdrâkine âciz kaldım ey hayat
Heyhat ezildim senin dünyanda
Ağlayıp oturdum, hem aradım bir yanda
Nihâyet gezindim bir Mektupta, durdum
Meğer eğlenceymiş, bitecekmiş bir anda
Hüzün heybesini sevinçlerle doldurdum
Tebessüm yer etti çehre-i kalb-i viranda
Meğer fâniymiş, bitecekmiş bir anda
Bunca yıldır mektuptan bihaber yoruldum
Şükür ki ona sordum ben dünyamı buldum