Hüsran Yağmuru Şiiri - Akın Kalkan

Ekmek değil tuz değil, doyulmuyor tadına.
Ecel demek lazımmış, aşkın diğer adına.

Aynadaki kendime, bakacak yüzüm de yok.
Bir kaç adım ötenin, mecali dizim de yok.

Değişmek olur mu hiç, dikenleri güllere.
Bir sevda bahşedilmiş, aciz olan kullara.

Yazılmış alınlara, silinir mi hiç yazın.
Aşk odunda yanana, yeli değmez ayazın.

Anılar gözlerimde, sıralanır peş peşe.
Hayallerim yerle bir, itimadım ters köşe.

Mutluluğun kuşunu, ellerimden uçurdum.
Ben içimden kendime, ne cezalar geçirdim.

Bir umut ekmiştim ben, kurak gönül bağıma.
Yağmur diye bekledim, hüsran düştü çağıma.

Kaçarken anladım ki, düştüm sevda ağına.
İnsan bazen düşermiş, gönlünün tuzağına.