Hani pencerene bir saksı koyacaktın,
Her gün sevgimiz için sulayacaktın.
Göremediğin gün beni!
Pencere önünde sabahlayacaktın.
Kapınızın her çaldığında,
Senin elin olacaktı tokmağında.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Düşler gerçeklere mezardır aslında.Saygılar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta