Kınalı keklik gibi yanakları al aldı,
Sıkılır kafesde hiç de durmazdı
Kafes onun için adeta bir damdı
Bunalır dışarıya kendini atardı
Köye gittimi hür hissederdi kendini
Şehirde adeta bir mahkuma benzetirdi
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta