Kirpiklerim ıslak
damla damla süzülmekte
gözyaşlarım yanağımdan
ılık ılık;
artık ümitlerim kırık
umutlarım çaresiz, amaçsız
Köşe başlarında yanan
şehrin ışıkları kadar çok
gökyüzündeki yıldızlar kadar kalabalık
bu yerde; dünyamı aydınlatacak
bir ay misali ışık verenler mi
yoksa o ışık veren mi olmalıydım
Yeni gün için doğuyorken güneş
ve aydınlık sunuyorken
nice yokuşlar tırmanıyoruz
umutlarımız – ümitlerimiz
gelecek güzel günlerimiz adına
aşınan yollar, giden yıllar
Zamansızlığımıza ararken çare
Akıp gider dolu sandığımız dolu diye adlandırdığımız
nice boşluklar
bir gün gelipte monotonluığu farkettiğimizde geçmişin ortasındayızdır
Geleceğin başında;
Yaşamın sonu değildir
Sevip-sevmeyişini değil
Önemseyişini önemsedim
Sudan sebeplerle gelişini bana
Masum bir bakış sunarken
Şefkati hissettirmeyi sevdim,
Ona bu yalan dünyada
Bir bahar akşamı nerdeydi şimdi
Kimbilir;
Belki nehrin kıyısında bir yerlerde
Belki bir meyhane taburesinde
Belki bir tazenin yanında
eğer nehrin kıyısında bir yerlerdeysa
Cirit atıyor kediler
gözleri boncuk
yüzleri soluk
damların suskunkuğundan
anlaşılmıyor insanların sesi
bağrışmalar sessiz
Akşamın serinliği
Baharın getirdiği mis kokular
var şimdi burnumda
yaşamınsa tadı var yüreğimde
gökyüzünün mavisinde
yaprağın yeşilinde
Saatin sesi kulağımda
tik-tak, tik-tak, tik-tak
ilerliyor mu zaman, yoksa
duruyor mu hep aynı yerde
bilinmiyor bazen zaman duruyor
ben duruyorum
İnsan yaşamalı kana kana
Alaca ceylan gibi suya kanmalı
Bilir misiniz
meradaki koyunları nasıl ister otlamayı
doyasıya...
ya kuşlara ne demeli
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!