Hükümsüzdür Şiiri - Orhan Samih Güllük

Bir şahit arama karar okundu,
Son arzun ne dedi cellat, bir sigara daha ver.
Ver kendi ateşimi kendim yakayım,
Direnmek yetmedi zulmüne kahrına
Davamın kurşununa dizildi yüreğim
Sefalet sayıldı her günüm
Kozalak gövdelerin den
Tabutlar biçen kırık baltalar
Ulan ölümden, korkan yamyamlar
Kirlenmiş sineler sizede eyvallah

Bu gün burada olanları yaz katip,
Yaz katip
Bu cinayetin vebali çoktur
Ben davamı satmadım
Ben garipin kursağında bir kuru lokma
Oysa kurtlar sofrasında
Boynu kırılan o savunan adamdım
Bana sorgusuz o hükmü verenler.
Bana o zındanları reva görenler,
Beni o ölüm cukurlarına gömenler.
gömsünler olsun

Krallar istedi diye bu son değişmez,
Ey ölüm kutlu kıl bu sonu bana.
Şahidi ol, şahit ol ey yaratan,
Şâhlar istedi diye Hasanlar ölmez.
Yiğit kefensiz de gömülür,
Gömün beni vefasızlar.

O gün kırk üç darağacı gibi,
O gün hz Sümeyye Ömer muhtar.
Savunan adam Adnan gibi gitmek var,
Kabirler bizim arka bahçemiz
Gömün bizi davasızlar,

Bu son iradem benim değildir. hüküm senin,
Beni yakmak isteyen ateşime üflemesin.
Benim düştüğüm yerde,
Davamla yazılır alın yazım.
Kanım mürekkep olur yeter sizlere,
Boyanır kızıllara kanımla adım.
Ben o savunan adamım,

Siz bedenime hükmettiniz,
Zikrim Allah'tır benim unutmayın.
Canıma kastettiniz bir ahım var davasızlar,
Ben sizlere eğilmedim bükülmedim.
Buda size dert oldu yüreksizler,
Asla susmadan son nefesim olsun farketmez.
Bu can emanettir ve buda bir cinayettir.
Kabirden en son cesaretsiz ölüler çıkar unutmayın,
acının düştüğü her satır yalnızdır sahipsizdir.
Size itaat etmiyorum,
Hüküm yalnız Allah'ındır siz bedenime hükmedin.
Beni o darağacına çektiren kutlu bir ayrılıktır,
Davası kıyamet olan korkar mı ölümün renginden.
Ulan kırk ayaklı sürüngenler
Üfleyin ateşime kertenkeleler
Ben bana yeterim kendi ipimi kendim çekerim,

İdamdan sonra gelen affım
Hükümsüzdür...

𝓐𝔂𝓻ı𝓵ı𝓴𝓵𝓪𝓻𝓪 𝔂𝓪𝔃𝓪𝓷 𝓪𝓭𝓪𝓶. 𝓞𝓻𝓱𝓪𝓷 𝓢𝓪𝓶𝓲𝓱 𝓖ü𝓵𝓵ü𝓴