Hü deyişi Şiiri - Toruni Bedih Kazancı

HÛ DEYİŞİ

(Gönül Sızlatan Derinlik)

Arif olan anlar sözü,
Manalardan damlar özü.
Ateşlerde kaynar közü,
Hu gezer canlarda Hu Hu Hu.

Katre idim umman oldum,
Suret idim canan oldum.
Cananıma hayran oldum,
Hu gezer canlarda Hu Hu Hu.

Kesret bitti, vahdet kaldı,
Aklı benden aşkım aldı.
Mecnun olan bu sırra daldı,
Hu gezer canlarda Hu Hu Hu.

Nefs dediğin bir gölgedir,
Asıl mekân o bölgedir.
Ölmeden evvel ölmektir,
Hu gezer canlarda Hu Hu Hu.

Aç gözünü bak her yana,
O’ndan ayrı can var mıdır?
Hayran olmayan yâr mıdır?
Hu gezer canlarda Hu Hu Hu.

Aşk ateşi düştü cana,
Döndüm Hakk’ı duyan tana.
Kalmam gayrı ben bu fâna,
Hu gezer canlarda Hu Hu Hu.

Deryalara katre düştüm,
Sırr-ı aşka gönül açtım.
Varlığımdan geçip göçtüm,
Hu gezer canlarda Hu Hu Hu.

Benliğimi ateş sardı,
Aşk cemâli gönle vardı.
Perde kalktı, sır göründü,
Hu gezer canlarda Hu Hu Hu.

Her nefeste zikrin duydum,
Sensiz geçen günü saydım.
Kendim sandım, seni buldum,
Hu gezer canlarda Hu Hu Hu.

Gönül Kâbe, aşk imamdır,
Hak yolunda her dem candır.
Hû diyenin bahtı yardır,
Hu gezer canlarda Hu Hu Hu.

TORUNÎ’yem (KAZANCI’yam), bittim hepten,
Geçtim gayrı candan tenden.
Sıyrıldı bu can bu tenden,
Hu gezer canlarda Hu Hu Hu.