Hoşçakal Yasin Şiiri - Adnan Deniz

Güzel manzaralara karşı yürüyordu insanlar. Uzun zamandır görmediğimiz, tanıyıp da çıkaramadığımız insanlar geçiyordu yollardan.

Bir yol kenarında biriyle karşılaştık. Hem de çocukluk arkadaşımdı Yasin. Ayaküstü konuştuk; oradan buradan, geçmişten bugünden...

Birden moralim bozuldu. Yasin'in yüzü kırış kırış olmuştu. "Ne kadar yaşlanmışsın..." demek geldi içimden. Ama söyleyemedim. Çünkü bu, biraz da kendi yaşlandığımı itiraf etmek olurdu.

Ayrılırken arkasından uzun uzun baktım Yasin'in. Aslında ona bakmıyordum. Düşündüm de, kendime bakıyordum. Yasin'de kendimi sorguluyordum.

"Eve gidince hemen aynaya bakacağım" dedim. Ben de Yasin gibi yaşlanmış mıydım?

Bu düşünce içimi kemirdi. Hızlı hızlı yürüyerek yolu bitirdim. Doğruca aynanın karşısına geçtim. "Aynalar yalan söylemez" derler ya...

Ben kendime bir yalan buldum.

Yasin'den daha genç görünüyordum.

Ne iyi geldi bu yalan bana... Ne kadar rahatladım. "Üzgünüm senin için Yasin," diye söylendim kendi kendime. "Vücudunu hor kullanmışsın."

Tam o sırada içimden bir ses yükseldi:

"Bir de Yasin'i dinlesen... Kim bilir o şimdi neler söylüyor? Belki ona göre de sen yaşlanmışsındır."

Sen öyle san Yasin, ben böyle kabul edeyim.

Yoksa ben nerelere gideyim?

Hoşça kal Yasin... Sen çok yaşa.

Ha şöyle...

Sen yaşa ki ben de uzun yaşayayım.