çaresizliğin rıhtımındayım, iskelede gözlerim
sonsuzluğa yelken açmaya hazır gemilerim
son bir bakış son bir ümitle
ve çekiyorum gözlerimi usulca karadan
ne uğurlayanım var ne gitme diyenim
vakit, akşamüstü ama geceye yakın
ufukta belli belirsiz bir kızıllık
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta