Hoş Seda Şiiri - Sebahattin Dağdelen

Giden her gün, dünden bir parça eksiltirken,
Kalbim mi yoruldu, yoksa bitmeyen yollar mı?
Avucumda kalan bir tutam hatırayla,
Yeniden doğmayı mı düşleyim,
Yoksa dünü sessizce uğurlamayı mı?

Yıllar geçiyor...
Pişmanlık da var, tebessüm de.
İnsan, kendi içinde kaybolurken
Susmayı mı öğrenir,
Yoksa içindeki çığlığı mı büyütür?

Bir aynanın çatlağında bölünür zaman;
Her kırık, bir ömrün izini taşır.
Gün gelir anlarsın ki,
En uzun yolculuk,
İnsanın kendi yüreğine yaptığı yolculuktur.

Cevabı bulunmayan bir sorudur yaşamak.
Suskunluk mu daha ağırdır,
Yoksa haykırış mı?
Bunu ancak ömrün son demleri fısıldar.
Göç vakti geldiğinde,

Ne servet kalır ardından,
Ne de unvanlar...
Gönüllere dokunan bir çift güzel söz,
İçten bir tebessüm...
Ve geriye kalan, hoş bir seda.