Horlama sesleri geliyor kulağıma geceleri
yavru bir ceylan edasıyla yürürken yolumdan,
irkilirim bir anda kendi gölgemden…
Kendini bilmez haliyle çıkar önüme aniden,
horlayarak sürükler tutup saçımın kökünden…
Durduramam ki sesini ben daha küçüğüm,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta