HOBİ BAHÇESİ AZABI
Sevinç ile aldım ben bir hobi bahçesini,
Sandım cennet bağlamış gönlümün hevesini,
Tepedeydi, püfür püfür okşuyordu tenimi,
Meğer dertler pusudaymış, bekler imiş yasımı.
Manzarası ömre bedel, bak bak gönül şen olur,
Bir yan dağlar, bir yan ova, içim içe can olur,
“Burda ömür geçiririm” derken insan han olur,
Bir de baktım hobi bahçesi başa bela olur.
Bahçeye bir ev yaptırdım, şirince olsun diye,
Çatısına gönül koydum, görünce gülsün diye,
Fidan ektim, çiçek diktim, bağrım serinlesin diye,
Meğer suyla çamur bana nöbet tutsun diye.
Kış gelince yol bir çamur, batar ayağın dizine,
Araba der “Ben gelemem, sen git kendi yoluna”,
Çizme giysem çamur yapışır inat eder izime,
Bahçe değil sanki düştük balçıkların gizine.
Yaz gelince başka derttir, güneş kavurur taşı,
Suyun sesi yok ortada, çatlar toprağın başı,
Musluk açsam iki damla, sonra keser akışı,
Sanki su da küsmüş bize, almış gitmiş başını.
Hep arıza, hep bir sorun, bitmez bunun masalı,
Öde öde cüzdan bile dertlendi oldu yaralı,
Elektriğe para verdik, suya verdik kalanı,
Bahçe değil müteahhitlik, biz olduk işçileri!
A dostlarım dertsiz başa ne büyük dert almışım,
Bir avuç huzur isterken borçla harçla kalmışım,
“Toprak candır” dediler de candan can mı almışım,
Bahçecilik diye diye derde yoldaş olmuşum.
Giderim ki kuşlar bile su diye feryat eder,
Bir serçecik dala konmuş, gözlerime dert katar,
Gaga açmış “Bir yudum ver” diye sanki ah eder,
Ben bakarım musluğuma, musluk bana naz eder.
Ağaçların boynu bükük, yaprak mahzun, dal üzgün,
Fideler de susuzluktan dermansız ve pek küskün,
Toprak der ki “Su ver bana, bağrım oldu taş, düzgün”,
Ben de derim “Su olsaydı ben de olmazdım düşün!”
Çeşme bile suya hasret, bu ne acı hikâye,
El yıkamak hayal oldu, döndük kuru duaya,
Testi olsa utanacak düşmekten bu sevdaya,
Bizim bahçe ibret oldu gelen giden her kula.
Komşu sorar: “Nasıl bahçe?” derim “Çok şükür ayakta,
Lakin suyu görünmüyor, saklanmıştır bir nokta,
Yol desen ki çamur derya, araç kalır batakta,
Biz de artık hobi değil, yaşıyoruz bir vak’a.”
Ektim domates, biberler baktı bana manalı,
Salatalık “Su nerede?” diye sordu kinayeli,
Maydanozun hâli bile olmuş garip, hayali,
Bahçedeki her bir sebze sanki bana davalı.
Bir yandan da masraf akar dere gibi cebimden,
Nalbur, usta, tesisatçı eksik olmaz cebimden,
Boru, vana, hortum, ek parça düşmez oldu dilimden,
Bahçe aldım sanıyordum, çıktım tamir işinden.
Ama yine umut vardır gönlümüzün içinde,
Belki yarın suyumuz da coşar gelir biçimde,
Çeşmelerin ağzı açılır şırıl şırıl seherde,
Kuş da içer, dal da güler, neşe doğar içimde.
O gün gelsin, şu bahçemiz bayram yeri kesilsin,
Susuz kalan fidanların yüzü güle, sevinsin,
Ağaç, çiçek, kuş, kelebek suya doyup süzülsün,
Biz de çektiğimiz çileye gülüp keyif sürelim.
Der Garibim hobi diye çıktık uzun bir yola,
Kimi zaman çamur vurdu, kimi zaman susuzluğa,
Lakin yine gönül düştü toprağın o huzuruna,
İnşallah su gelince de ereriz biz murada.
Kayıt Tarihi : 2.07.2026 15:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
