10/30/2006 Diyarbakır Ergani
Alabora olmak üzere olan geminin çaresizliği kadar inanmıştım yalnızlığa.
Bir hîv gibi ışıl Işıl…
Masmavi bulutların özgürlüğü gibi yalnız mı insan?
Irmaklarından mey akan cennet
Diyorlar.
“Yalnızlık orada mı unutulacak?”
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta