Hissizleşen Hisler Şiiri - Yakup Günel

Eskide kalan hatıraların kırıntılarıyla yaşarken...
Yarım kalmış hayallerin etkisini hissederim.
Keskinleşen duyuların dipsiz gibi gelen uğultuları...
Doluyor hayatıma ve de hayalime.

Hayat ve hayal...
Ne kadar yakın iki kelime gibi görünüyor,
Lakin tüm zıtlıkları da içinde barındırıyor.
Biri siyah: olmayacakmış gibi gelir insana,
Öbürü beyaz: umut aşılar nedensiz,
Bağlar insanı şu hayata sebepsiz.

Gereğinden fazla kurmamak gerek bazı hayalleri:
Mutluluğu...
Elde edebilmeyi bazı şeyleri...

Bir çift göze kanıp da yaşarım bu hayatı,
Her gün kurarım ben bu hayali.
Hayatım hayallerimin önünde sisli bir duman gibi...
Her zaman geçer önüne ezer geçer sanki.

Olmayacak bir hayale doğru atılan her bir adım
Uzaklaştırır hayattan insanı,
Yıpratır hislerinin her bir zerresini.

Değersizleşen gibi görünen koca bir yaşam...
Tarifsiz bir his bu.
Ne denir ki bu tarifsiz hisse?
Anlatılacak her bir kelime utanır, gizler kendini;
Anlatamaz bu hislerin tasvirini dahi.
Yazılan her bir kelime...
Eksik gibi gelir,
Dolduramaz koca bir sayfayı.
İter insanı yeni bir sayfa açmaya.
Açılan her bir sayfada hatıralar gelir gözüme,
Yaşanılan acıları hatırladıkça dönerim özüme.
Haykırırım hislere sessiz uğultularımla,
Öğrenirim bu hayatı yanılgılarımla.

Hissizleşen her bir duyguyu katleden şu acılar,
Şu anlamsız hayatla anlamsız bir savaş başlar.
Hissizleşen şu hislerimin tarifi...
Yer bulur hayatımda,
Etkisi hissedilir hayalimde.