Düşünürken zamanın yağı eridi bugün,
benimle utandı sanki çağlar, aylar, yıllar.
Gölgen geçerken yanımdan
ne bir haber var
ne de bir iz.
Gözlerinle başlayan bir yangın sadı her yeri,
dumanı ta uzaktan gelir, bulur beni.
Yanarken bile içimde
tatlı bir sızı başlar.
Biliyor musun,
icat olmadı bendeki bu acı;
her hatırlayışta ansızın
kalbim yerinden fırlar.
Biliyorum, dinse bu acı
ancak ölümle diner.
Son nefesim senin adını fısıldasın,
melekler şaşırıp sorsun birbirine:
“Bu adamın cenazesi
neden gülümsüyor?”
O gün mezarımın üstüne
yalnızca şunu yazsınlar:
“Burada bir hırsız yatıyor;
gökyüzünden
bir tek kalbini çalabilmiş.”
Kitaplara yazsam bile sığmaz, biliyorum;
ruhun duymaz ki beni zaten.
Ne desem yetersiz kalıyor bende.
Hiçbir şey sakinleştirmez beni,
hata sen olsan bile.
mesakin- 07/02/2026
Kayıt Tarihi : 7.2.2026 10:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!