Hayatı dolu dolu geçmiş,yaşamış sayarken kendini,birgün herşeyin ne kadar boş olduğunu anlatıveren,gerçek dopdolu olanın ne olduğunu görüverdi.O gün yeniden doğdu.Pervasız, kelle koltukta biriydi aslında ama korkak mı korkak, karınca mı ezdim diye ardına bakan biri oluverdi birdenbire.Hayatın ne olduğunu anladı anlamasına da kendisi için yaşarken bıraktı kendisi için yaşamayı. Artık başkaları için yaşıyor.Hayat bitti.Onlar mutlu olsun.Arada isyan ediyor, aslında hep isyan ediyor,bazen kendi için yaşamaya dönecek gibi oluyor ama yapamıyor.Eskiden tekti. Şimdi 2 oldu teklikte. Ama olsun. sevgisini ölümüne kadar yaşatacak. Mutlu olmasada mutlu olacak.Yüreğinde ki aşk, yeterde artar.İşte böyle. ne anladınız bilmem. Bir anlatabilsem. Konuşmayı öğrenmemiş, içinde biriktiren bir bebek gibiyim. Konuşmama izin çıkınca neler söyleyeceğim.O gün gelirse, başarabilirsem konuşmayı.
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!