Ben Şair Değilim Şiiri - Abdullah Akçay

Ben, şair değilim
Kafiyeleri dizip sözü nakış nakış işleyemem
Aşkı da
Bir çocuk nasıl ki denize taş atar, dalga ne kadar büyürse o kadar,
Yüreğim de öyle
Kitaplarda, parlak cümleleri toplayıp sana hediye edemem

“Seni seviyorum” demek için
Gökyüzünü küçültüp avucuma sığdıramam.
Ah, o şairler!
Ayları kolye yapıp boynuna takıyor,
Anlamıyorum ki.

Düzgün mısralarım yok benim,
Kelimelerim bazen düşüyor, bazen tökezliyor.
Ama sen duy,
Eğer sözümü değil, yüreğimin sesini duyarsan, duymak istersen,
En derin denizler benim içimde demektir.

Seviyorum demek için bin lügât karıştıramam,
Bin yazardan da ilham.
Şairler, kardan ateş yakıp, kumdan çiçek çıkarabilir,
Bana ne onlardan!
Yazarlar, kuşa kanat giydirir, suya şekil verir,
Onların hüneri onlara kalsın.

Seni seviyorum demeyi öğretebilmek için
Bülbüllerin şarkısını ezberleyemem,
Edebiyat denizlerinde yüzmeye niyetim yok,
O merakımı toprağa gömdüm.
Olduğu gibi söylemek, kanımda var benim,
Anlıyor musun?

Herkesin bildiği, herkesin söylediği dille konuşurum,
Ne süslü laf, ne dolambaçlı yol.
Balta değmemiş orman gibidir sözlerim,
Katıksız, ham.
Bazen yağmurdan sonraki toprak kokusu gibidir sesim,
En saf, en eski haliyle,
Havaya karışıp içinize işleyecek şekilde.

Seni seviyorum demek, işte böyle çıplak olmalı,
Gizlisiz, saklısız,
Köküyle, yaprağıyla, eliyle, yüreğiyle.
Şu şairler olmasa,
Aşk ne kadar anlaşılır olacakmış,
Sade, berrak.

Tutup duyguları bölüyorlar istedikleri gibi,
Onlar uğraşadursun.
Evet, benim de dışımda dönen bir dünya var,
Ama içimde
Sadece bir tek yer, bir tek iklim var:
Islığıyla rüzgârında, bakışında, gülüşünde,
Adı, Sen.