Ne zordur azizim,
Sevdiğinle aynı hikâyede figüran kalmak…
Bir ömrü adamak,
Ve o ömrün sonunu izlemek, başkasının yanında... Bazı yaralar iyileşmiyor aslında, Sadece alışıyor insan… Ve bazen unuttuğunu sandığın bir söz, Ansızın kanatıyor eski bir izi. Hayat da şiir gibi belki… Her sokağında ayrı bir yara, Her köşesinde bitmeyen bir sızı var.
Kaybolmak kolay,
Ama en zor olan; kendini ararken
İçinden geçip giden sessiz çığlıkları susturmak...
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Devamını Oku
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta