17 eylül 1964'te Çorum Sungurlu'da başlayan hayat yolculuğu 1974 yılıdan beri Ankara'da devam etmektedir.
O hayat yolu ki; dikenli, taşlı, çile dolu ve hüzünlü
Şairin şiirine esin kaynağı da yaşadıkları değil midir?
Ankara Mamak Ortaokulu, Ankara Gazi akşam Lisesi, Ankara Gazi üniversitesi Endüstriyel Sanatlar Eğitim Fakültesi Teknoloji Öğretmenliği Mezunuyum. şimdi hayattan mezun olmayı bekliyoruz.
Umulur ki hayat imtihanını yüzümüzün akıyla tamamlayanlardan eyler mevlam.
Sayılı günler tez gelir geçer elbette, ne mutlu ki sonunda hoş seda olarak kalabilenlere.
Şiire merakım orta okul yıllarına dayanıyor. o günlerden beri şiir yazmaya devam ediyorum. Tabi buna şiir yazmak denirse.
Ben şairlik iddiasında değilim. Kendimi, gönlümden geçenleri kağıda aktaran, yazdıklarını dostlarıyla paylaşan, bu sayede bir gün güzel şiirler yazmayı umut eden biri olarak görüyorum.
Eserleri
Bazı şiirlerim Hayal Dergisinde, Ölü Aşklar Derneği Şiir Antolojisinde, Şiir perisi Grubu Sihirli Deynek Şiir Antolojisinde ve Gündüz Kitabevinden yayınlanan Türk Şairler Antolojisinde yayınlanmıştır.
İstanbul Kartal Belediyesi ve Antoloji.com sitesinden Zeytindalı Grubunun ortaklaşa düzenlediği Çanakkale ve şehitler konulu şiir yarışmasında '' ELBET ŞEHİDİM'' adlı şiirim ikincilik ödülü almıştır.
Antalyada güllük dergisi tarafından düzenlenen şiir yarışmasında hiciv dalında ''ŞİİR HIRSIZLARINA'' adlı şiirim üçüncülük ödülüne layık görülmüştür.
2011 yılında İnkar etme adlı şiirim Ersin KAYIŞLI tarafından bestelenmiştir.
2013 yılında Küstüm artık gidiyorum ve Kimseler sevdayı bana sormasın adlı eserlerim ses sanatçısı İzzet Kağıt tarafından bestelenerek albüme okunmuştur.
2015 yılında Seni öyle özledim ki adlı eserim Ses sanatçısı İlhami Yandım tarafından bestelenerek okunmuştur.
2000 i aşkın şiirim bulunmakla beraber, yeni şiirler yazmaya devam ediyorum.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
-
Hatice Altınoluk
Tüm Yorumlarcanım anneler gününe yazdıgın şiir anesizligin ne büyük özlem oldugunu billen biri olarak çok güzel ifade etmişsin teşekürler