Hiçtir işte insan Şiiri - Gülay Özdemir

Dünya...
Sahi neydi bizim için?
Avuçlarımızda büyüttüğümüz
kocaman bir yanılsama mı,
yoksa gözlerimize sürülmüş
geçici bir ışık mıydı?

Biz onu
bir emanet bilmedik,
bir tarla gibi görmedik hiç;
ekip biçip
sessizce terk edilecek bir yer olduğunu
unutmayı seçtik.

Oysa zaman
herkesi aynı kapıya çağırır;
ne tacı kalır kraliçenin,
ne serveti zenginin,
ne de yoksulluğu fakirin,
hepimiz eşitleniriz
toprağın suskun dilinde.

Bile bile görmezden geldik:
malın, mülkün
bir gölge kadar kısa ömürlü olduğunu...
Ve o büyük son geldiğinde
hiçbir şeyin bizimle yürümeyeceğini.

Bir yalancı cennetin içinde
kendimizi sonsuz sandık,
arzularımıza yenildik,
isteklerimize boyun eğdik,
kalbimizi unuttuk çoğu zaman.

Şimdi anlıyoruz belki,
geç de olsa asıl sahibin kudretini;
ve bizim, o kudret karşısında
ne kadar
hiç olduğumuzu...

18.04.2020
~Gülay Özdemir ~