Işıksız sese bürün, suskunluktan taç giydir,
Zamanı tersine sağ, anı yokluğa değdir,
Olmayan bir gölgenin, kibrini yere eğdir,
Ben yokluğun içinde, kendimden sızıyorum.
Ruhun dikişi koptu, söküldü son heceler,
Güneşi yutan nar'a, gebe kaldı geceler,
Mantığın bittiği yer, o korkunç bilmeceler,
Anlamsızlık içine, anlamlar kazıyorum.
Kelime bir enkazdır, cümleler birer mezar,
Zihnimin çöllerinde, dilsiz bir hayalet azar.
Kendi sonunu yazan, ben delirmiş bir yazar,
Kayıp bir dilde bugün, her şeyi kazıyorum.
Kayıt Tarihi : 8.1.2026 02:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!