Hiçliğin Kırılması Şiiri - Rasimin Günlüğü

Işıksız bir sese bürün, suskunluktan taç giydir,
Zamanı tersine sağ, anı yokluğa değdir.
Olmayan bir gölgenin, varlığını yere eğdir,
Ben yokluğun içinde, kendimden sızıyorum.
Ruhun dikişleri koptu, söküldü son heceler,
Güneşi yutan kara, gebe kaldı geceler.
Mantığın bittiği yer, o en korkunç niceler,
Anlamsızlığın içine, anlamlar kazıyorum.

Kelime bir enkazdır, cümleler birer mezar,
Zihnimin çöllerinde, dilsiz bir hayalet azar.
Kendi sonunu yazan, o delirmiş bir yazar;
Kayıp bir dilde bugün, her şeyi yaz