Hiç Unutama ! Şiiri - Fatma Soylu

Adımların seni benden fersah fersah uzağa taşırken
‎Dur ve geriye bak
‎ardında bıraktığın bu kadını hatırla...
‎Herkes senden vazgeçtiğinde o senin uçurumlarına köprü olan
‎Kendi sesini susturup, senin sessizliğini dinleyen bu kadını hatırla...
‎
‎Sen kendine bile inanmazken
‎sana bir mucizeymişsin gibi bakan bu gözleri hiç unutama...
‎Kırıklarını toplarken parmakları kanayan bu sabrı hatırla...
‎Sen kendini tanımazken
‎o senin kalbinin alfabesini çözmüştü...
‎sen herkes için herhangi biriyken o seni bir şiir gibi ezberlemişti.
‎
‎Hiç unutama...
‎sen yıkıldığında altına serilen bu yumuşak yastığı hatırla...
‎Sana hayat vermek için kendi nefesinden vazgeçen bu göğsü hatırla
‎
‎Hiç unutama
‎sen bir enkaz altında kendi ismini unutmuşken
‎Seni tırnaklarıyla kazıyıp o karanlıktan çıkarmaya çalışan bu elleri hatırla...
‎
‎Senin tek bir damla yaşın için dünyayı ateşe verecekken
‎Senin gidişinle kendi içinde küle dönen bu kadını hatırla....
‎
‎Senin sustuğun anlatamadığın
‎kendinden bile sakladığın o korkuları
‎O kendi göğsünde uyutup
‎sana yeni rüyalar hediye etmeye çalışmıştı unutama....
‎Seni sadece sen olduğun için seven bu karşılıksız sadakati hatırla....
‎
‎Hiç unutama...
‎Dünya seni unuttuğunda ya da sen dünyadan yorulduğunda
‎Seni hiç bırakmayacak olan bu kadını hatırla.
‎bu kadın ki senin için bir "hiç" olmayı bile göze almışken
‎Sen onu  koca bir hiçlikte yapayalnız bıraktın...
‎Kendi ellerinle öldürdüğün bu kadını mahşerine kadar hatırla.
‎sen seni canından bile çok seven bu kadını hiç unutama....
‎hic unutama...
‎hep hatırla...
‎