Hiç sevdin mi Şiiri - Aydoğan Tanrıkol

Ben bir adam sevdim…
Kalbi yorgun, omuzları dünyayı taşımış kadar düşük,
Gülmeyi unutmuş ama yine de gülmeye çalışan
Bir adam sevdim.
Sertliğini zırh gibi kuşanmış,
Ama o zırhın altında dokunsan dağılacak
İncecik bir kalp taşıyan
Bir adam sevdim.

Ben bir adam sevdim…
Geceyi içinde büyüten,
Sabaha inancı yarım kalan,
Kendiyle kavgalı bir adam.
Sustuğunda daha çok şey anlatan,
Konuştuğunda eksik kalan
Bir adam sevdim.

Sebep aramadım hiç…
Sevmenin bir açıklaması yoktu zaten.
Kara gözlerinde biriken o derin yalnızlığı,
Kimseye göstermediği kırgınlıkları sevdim.
Gülüşünde sakladığı yaraları,
Bakışlarında gizlediği o “beni de anla” çığlığını
Duymadan edemedim.

Ben bir adam sevdim…
Varla yok arasında sıkışmış,
Ne tamamen gitmiş ne de kalabilmiş,
Bir yerde yarım kalmış bir hikâye gibi.
Onu en çok, kendini kaybettiği anlarda sevdim;
Çünkü ben onu, herkesin bıraktığı yerden değil,
Kendine bile uğramadığı yerden tuttum.

Ben bir adam sevdim…
Farkında olmadan, yavaş yavaş,
Sonra bir anda,
Kendimden taşarak sevdim.
Kalbimi onun ellerine bıraktım
Haberi bile olmadan.
Saçının rüzgârına,
Sakalının gölgesine,
Sesinin titreyen en kısık hâline bile
Aşık oldum.

Ben bir adam sevdim…
Onu severken kendimi unuttum,
Kendimi severken onu buldum.
Bazen bir kelimesine dünya kurdum,
Bazen bir sessizliğinde yıkıldım.
Ama vazgeçmedim…
Çünkü ben, onun eksik yanlarını bile tamamlar gibi sevdim.

Ve şimdi…
Gecenin en sessiz yerinde,
Kendimle baş başa kaldığımda soruyorum:

Ey kalbimde en derin yarayı açan adam…
Sen beni hiç sevdin mi?

Benim seni sevdiğim gibi,
Korkusuzca, hesapsızca,
Yanmayı göze alarak sevdin mi?
Yoksa ben mi seni büyüttüm içimde,
Olduğundan daha güzel,
Daha gerçek, daha “biz” yaptım?

Söyle be adam…
Ben sana kalbimi verirken,
Sen bana ne verdin?

Bir iz mi…
Bir yara mı…
Yoksa sadece geçip giden
Koca bir yalnızlık mı?..

Kardelen in ESMER 34 için şiiri.