Hiç Şiiri - İbrahim Kaval

HİÇ...

Karşıma çıktığın o gün anlamalıydım,
Bakışlarındaki o sahte şafağı,
Arkasından gelecek zifiri karanlığı.
Kapımı çalacak olanın Sevda değil,
Son nefesime kadar çekeceğim,
Bir keder olduğunu bilmeliydim..
Bile bile lades demekmiş seni sevmek,
Kendi celladına aşık olmak,
İpi kendi boynuna dolamakmış..

Açmamalıydım Gönül penceremi,
Sızmamalıydın içeri, sinsi bir rüzgar gibi.
Görmeseydi bu gözler, o hüsran dolu yüzünü,
Sağır olsaydı kulaklarım,
Tek bir harfini bile duymasaydı.
Ciğerimi yakıp geçen o nefesini solumaktansa,
Nefessiz kalsaydım da seni içime çekmeseydim.

Teninin sıcaklığı değilmiş o,
Yakıp kavuran bir kormuş.
Kalbim ise sana söz geçiremeyen,
En büyük düşmanımmış.

Hiç çıkmasaydın karşıma,
Hiç değmeseydin hayatıma.
Yalnızlığın o buz gibi,
sessizliğinde kalsaydım da,
Senin fırtınan da böyle darmadağın olmasaydım..

Giderken bir vedayı bile çok gördün,
Kendi ellerimle kurduğum bu dünyayı,
Tek bir seslilikte yıktın.
Her şeyimi çalıp götürdün heybende,
Şimdi bende kalan ne varsa,
Koca bir "HİÇ"ten ibaret...

"İBRAHİM_KAVAL"17.10.24