Hevesimi tazele Allah’ım Şiiri - Mustafa ...

Allah’ım…
Ben artık kimseye anlatamıyorum içimi.
Çünkü hangi cümleye başlasam
sonu gözlerime doluyor.
İçimde sanki hiç dinmeyen
soğuk bir gece var.
Ne kadar gülersem güleyim,
bir yerim hep cenaze evi gibi.
Hevesimi tazele Allah’ım…
Çünkü ben artık
hayal kurarken bile korkuyorum.
Bir şeyi çok seversem gider diye,
birine çok alışırsam ölür diye,
bir sabaha umut koyarsam
akşamında yıkılır diye korkuyorum.
Ben çok yoruldum Allah’ım.
İnsanlara değil…
hep içimde susturmaya çalıştığım
o kırık çocuğa yoruldum.
Bazen gece herkes uyurken
karanlığa bakıp düşünüyorum:
Bir insan ne kadar susarsa
o kadar mı dağılır içinden?
Ben birinin “kal” demesini bekledim yıllarca,
herkes gitmeyi seçti.
Ben sevgiyi ömür sandım,
onlar vakit geçirdi.
Ben bir “gülüm” sözüne
koca bir hayat bıraktım.
Şimdi ellerim bomboş,
içim ise yıllardır kapanmayan bir yara gibi.
Ve inan Allah’ım…
İnsan en çok da
eskiden mutlu olduğu yerlere yabancılaşınca ağlıyor.