Gözlere sürdüm acıyı önce,
Yanmasından hiç korkmadan.
Yıkıldı bir bir köprülerimiz,
Yıkılmayanları da ben yıktım kendime bile sormadan.
Kendime verdiğim sözleri de,
Uyandığımda fark ettim,
Saatin ne kadar geç olduğunu.
Ve yine uyandığında fark ettim ruhumun,
Ne denli çürümüş olduğunu.
En baştan olmamalıydı seninle,
Üstüne uzandığım papatyaları ezmiş kediler,
Ama severim kedileri kızmadım onlara.
Fotoğrafımı çektiğin ağaçtaki meyve tomurcuklarına kırağı düşmüş dün,
Bilirsin bu şehir soğuk, normal aslında.
Seni başkasıyla seyretmek kadar normal,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!