Herşeyini değiştiğin Şiiri - Derya Avşar

HERŞEYİNİ DEĞİSTİGİN

Söylesene,
sen hiç sisli bir perdenin ardından,
ellerin bağlı yaşamı seyre daldın mı?
Teninde yakılan ateşin alevleri yüreğini eritti mi?
Peki ya, kanlı gözyaşları akıttı mı puslu gözlerin?

Sen hiç kendi içinde kayboldun mu?
Sevdiğin bir çift gözden düştün mü?
Ve o gözlere hasret bırakıldın mı?
Bir ömür boyu sürgünde unutuldun mu?

Sen hiç adını, kim olduğunu sayıkladın mı?
Her karışını bildiğin yerlerde kayboldun mu?
Sen hiç kendine, sevdiklerine yabancılaştın mı?
Onca kalabalığın içinde yalnızlaştın mı?

Sen hiç yalnızlığın kolları arasında
bir ömür boyu bağdaş kurup bekledin mi?
Hasret bağrını bir bıçak gibi deşerken,
Sen karalar bağlayıp bağrına taş bastın mı?

Sen, sahra çölüne düşmüşcesine;
Bir tenin terini içtin mi kana kana?
Ve tenini yırtıp attın mı üzerinden,
Tüm mutluluklarını feda ettin mi bir vefasız uğruna?

Sen bilir misin sancılar içerisinde kıvranırken,
Kaç bin bıldır unutulmuş zamanın çarkından geçmeyi?
Unufak edilmiş ve ejderha ağzından çıkan alevleri yutmayı?
Bilir misin kahırlar üzerine cesareti giyinmeyi, cesur olmayı...?

Sen hiç yalnızlığı tek kişide yaşadın mı?
O yokken, hayatın anlamsız geldiğini,
Etrafına bakıp yabancılık çektiğini,
"Kimim ben" deyip yetim kaldığını?

Sen hiç gün yüzüne kör kaldın mı?
Ağrıyan kirpiklerin avuçlarına döküldü mü?
Hücrelerinden siyatik ağrılar hissettin mi?
Sen hiç delirdin mi kahkaha atarak?

Sen yaşamı bir tek kişiye değiştin mi?
O bir tek kişi dediğin kişiliksiz çıktımı?
Hiç'sizliğin libasını üzerine giydirdi mi?
Her şeyini değiştiğin seni topraksız,
Ölmeden gömüp, arkasını dönüp gitti mi?