Herkes oldum Şiiri - Toygar Uludüz

Ne çıkar yaşamaktan,
En güzel günlerle oyalanmaktan,
Fark ettim de geç oldu,
Rahmetli hislere inceden elveda;
Edebilen etsin, ruhsuzluğa merhaba
Ta ki başka bir gülüşe kanıncaya kadar

Eyvah dedim evim yandı,
Demem o ki hikaye baştan hüsrandı.
İstanbul bu iğrençlikten suskun.
Yangınların değil,
Ortak hüzünlerin başlangıcı yeşilce bir parktı.
Rüyalar veya fısıltılar.
Umutsuzluğa katılıyorum ben de,
Merhaba, benden, hem de herkesin dilinden.

Senden. Ama hatırlamıyorum,
Ellerimi tutarken nasıl da ölmedim.
Ne yazık bana, şu aptal herife..!
Demek ki kendimle dövüşemedim.
Eylül vaktiydi iyi ki.
Nasılsa kaçıncı Eylül bu değil mi ?

Çünkü dedim sana delirirsem affet!
O zamandan belliydi beynimdeki kasvet!
Karanlıktı, şimdi daha karanlık!

Seviştim başka tenlerle, senin gibi.
En tenha sırlarını gömdüm bile.
Ve gözlerini sakınmalısın,
İmrenerek baktığın insanlardan.
Yorgunluğunu anlamaz kimse,
O vakit geç olur, elbet anlarsın.
Rüsva halimizden, tiksinç bedenlerimizden,
Uluyan çakallardan, uyuyan yılanlardan..
Medet ummamalısın namütenahi.

Hem geç olmadan uyursun
Erken gecelerin gök gürültüsünde
Mesela bir genç kızın öyküsünde

Demişti bana biri, birileri; yapma yanarsın
Ev sandığın tuğlaları başına yıkarsın

Ama haklıymış herkes, lanet olsun
Masallara hainliğin konu olsun
Anma beni, sana zarar gelmesin.

Bir daha gülme seni affetmem
İfrit yalanları sana bir daha söyletmem
Rica.

Hani vardı bu dünyada sevgi
Anlamak isteyince gördüm sakladığın her rengi
İyikilerin yerini pişmanlıklar almış
Neden diye sormam, akrep sokarmış
Sinsi hesaplar insanlara uyarmış
İnkar et, mahşere kalacağız
Ne olursa olsun dokunmam sana

Ben başardım, istediklerim elimde
Hiç fark etmez tek kalemde yakarım
Sen çokça şükür etmelisin
Çünkü değerliydin, önemliydin, sevilendin
Yoksa sakinlik mümkün müydü
Benim gibi bir ateşin
Senin gibi bir ateşi yakmaması
Teker teker konuşup anlatması
Hem seni hem kendini yakması

Pazarlık söz konusu değil, defol git
Seni affettim, sevdiğini değil
Her şey zamanını bekler ve beklesin
Mutlu vakitlerinde bu sözüm kulağında inlesin
Yapılanlar karşılıksız kalmaz sanma
Yatsıya kadar yanar mumların
Gün gelir tutmaz olur kolların

Vade uzun, yaşamak vakit istiyor
Unutulan her olay ruhumuza işliyor
Şimdi gülmen gerek ilerde ağlayacaksın
İstiyeceksin, ama anlatamayacaksın