Herkes Bir Gün Gider Şiiri - Aysude Gül

Herkes bir gün gider,
Kimi sessizce çıkar kalbinden,
Kimi iz bıraka bıraka…
Bir bakmışsın, yok artık,
Ne sesi kalmış kulağında,
Ne adı dudaklarında…

Bir gün susar en gürültülü sevda,
Bir gün diner en deli rüzgar.
Bir çay soğur, bir fotoğraf sararır,
Ve anılar da yorulur anlatmaktan.

Gitmek zor iş değildir aslında,
Kalanın yüreği yanar usulca…
Bir tebessümde gizlenir hüzün,
Bir vedada eksilir insan.

Sen tutarken ellerini bırakanı,
Sen bakarken gözlerine,
Başka hayallere dalanı,
İşte o an öğrenirsin:
Herkes bir gün gider…
Ama bazıları,
Hiç dönmemek için.

Bir duvar gibi dikilir sessizlik,
Ve sen,
En çok onunla konuşmayı öğrenirsin.
Geceler uzar, yastık ıslanır,
Adını andığında bile
Sustuğun çok olur.

Gözlerinin dolduğu her anda,
Bir iz daha kalır kalbinde.
Giden sadece bir beden değildir,
Senin içinden sökülüp alınan bir parçadır aslında.
Ve eksik yaşarsın artık
Ne zaman gülümsesen…

Gün gelir aynaya bakarsın,
Yüzünde tanıdık bir hüzünle karşılaşırsın.
Bir bakış, bir koku, bir şarkı...
Her şey ama her şey
Onu hatırlatır sana.

Bir tarafın susar… bir tarafın bağırır.
İçin içini yerken dışın gülümser,
İnsan en çok kendi içinde kaybolur.
Bir sıcak rüzgar değdi mi yorgun alnına,
O eski yaz gelir aklına…
Ve sen,
Bir daha asla o “sen” olamazsın.

Herkes bir gün gider,
Ama bazı gidişler…
Kalanı bir ömür değiştirir.