Her Şeyin Susturduğu Yer Şiiri - Mustafa ...

yalnızlıkta insanın içi konuşur,
duvarlar bile sır tutamaz o zaman,
düşünceler kapıyı çalar,
gece, yatağın ucuna oturup
eski hatıraları fısıldar kulağına.

bir sokak lambası yanar uzakta,
ışığı titrek, kalbi gibi,
her adımda başka bir soru düşer
yolun ortasına.
cevaplar yoktur,
ama sorular kalabalıktır.

bir şarkı çalar içinden,
sözleri unutulmuş,
yalnız melodisi kalmış.
kalp, kendi kendine konuşur,
kendi kendine darılır,
kendi kendine affeder.

ama yapayalnızlık.
işte o bambaşka bir yer.

orada sorular bile yorulmuştur,
kapılar çalınmaz artık,
gece, pencerenin önünden geçer
ama içeri bakmaz.

sokak lambası yanar yine,
ama gölgen yoktur kaldırımda,
adımların sesi duyulmaz,
çünkü yürümekten vazgeçmişsindir.

kalp konuşmayı unutur,
hatıralar susmayı öğrenir,
ve zaman,
sanki durmuş bir saat gibi
duvarda asılı kalır.

bir rüzgar geçer içinden,
ama ne bir yaprak kıpırdar
ne de bir his uyanır.
çünkü yapayalnızlık,
seslerin değil,
hislerin yokluğudur.

yalnızlıkta insanın içi konuşur,
çünkü hala bir umut vardır,
bir kapı çalacakmış gibi
bekleyen bir kalp.

ama yapayalnızlıkta
ne kapı vardır,
ne bekleyen biri,
ne de çalacak bir ses.

orada,
her şey susar.

ve insan,
kendi sessizliğine
yavaşça alışır...

Mustafa Alp
17/02/2026 00.30