uzun zamandır taşıdığım,
tüm enkaz... senin...
iki kez hisseden,
acı çeken bir kalbin başucunda,
her satır... senin...
fısıldadığım en güzel şey,
ve istikrarla gelen,
en büyük acı... senin...
kış taşı gibi soğumuş,
başka bir ruhun kalıntılarıyla dolu,
görünmez bir bağın,
tüm sessiz yanları... senin...
sen;
bir tereddüt,
sen;
bir yanılsama,
sen;
bir hayal,
sen;
bir yıldız tozu,
ve sen sandığım her şey,
koca bir kayıp,
ve bütün bu kayıplar... senin...
sığ bir nefeste hissettiğim,
göğsümün çatlaklarına derinden kök salan,
çiçek açıp, sonra solan bu bahçe... senin...
bir tarafımda,
rengarenk umutlarım,
bir tarafımda siyah beyaz hayallerim,
bir yandan bir şeyler hissetmeye çalışırken,
bir yandan yitirilen delice sevdalarım... senin...
kalbimi ağırlaştıran,
toprağı tuzlayacak kadar gözlerimi kanatan,
bu soğuk hissizlik hali... senin...
sen;
bu dünyaya aitsin.
sen;
bende asla bir yabancı değilsin,
sen,
ben de her şeysin,
ve her şey... senin...
Yasin BölükbaşıKayıt Tarihi : 11.2.2026 04:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.



