Her sabah Şiiri - Murat Ülkü

Her sabah aynı kaygıyla uyandım, ne fayda,
Güneş doğsa da içime hiç işlemedi, kör.
Yanlış umutlara gönül bağladım, ziyan, sayda,
Bu dünya kalbime merhamet dilemedi, zor.
​
​Yüreğim buz tutmuş bir nehir, akmaz durulmaz,
Taşımaktan yoruldu bütün dertleri, bil.
Hayat acımasız, her gün bir zehir, sorulmaz,
Kaybettim en güzel tüm renkleri, gel ve sil.
​
​Bir nefeslik mola ver bana, son bir sığınak,
Bütün hırçın rüzgârları dindir, sen etme.
Koşarak geldim, yetiştim yanına, tek konak,
Şu titrek kalbime bir can verdir, bitme.
​
​Oysa ben sadece sevgi istedim, hepsi bu,
Küçücük bir yuva, sıcak bir kucak, başka ne.
Büyük beklentilerim olmadı, içtim suyu,
Şimdi içimde biriken büyük bir sancak, gel be.
​
​Her adımı attıkça geriye gidiyorum, oysa,
Koşuyorum ama yolda kalan benim, yalnız.
Nereye varmak istediğimi bilmiyorum, ne rüya,
Tükenen yalnızca nefesim değil, bu cansız.
​
​Anne, beni anlayan yok, başımı kaldır,
Geceleri gökyüzüne bakıyorum, ümit arar.
Yıldızlar bile bana küsmüş gibi, ne yıldır,
Kendi kuyumda yalnız akıyorum, akar da akar.
​
​Anne, derdim dağlardan çok, sesim titriyor,
Gücüm azaldı, dayanacak yerim kalmadı.
Bu acımasız dünyada tek sığınağım biliyor,
Sensin, kalbim bunu biliyor, hep andı.
​
​Seninkinde yer kaldıysa, kucakla beni,
Artık konuşmaya takatim yok, yoruldum.
Gözlerimdeki fırtınayı gör yeter, kalbimi,
Sadece yanında olmak istiyorum, duruldum.
​
​Elinde derman kaldıysa, artık fısılda,
Fısılda bana iyileşmenin sırrını, anne.
Unutmayı değil, dayanmayı öğret, asla,
Göğsünde dinlendir hüzünlerimi, enine.
​
​Gitme, kal yanımda, annem, bu son çağrım,
Bu zorlu savaşta tek müttefikim, tek gücüm.
Senin kokun, senin nefesinle, son baharım,
Yeniden hayata döndü kalbim, şükür ki.