Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Emperyalist işbirlikçilere inat, her on kasım mücadele günümüzolmalı hiç kuşkusuzki..
Kaleminize ve o güzel, yurtsever aydın yüreğinize saygılarımı iletiyorum sevgili abim..
çok özlüyoruz :(
Büyük acıların üstesinden,büyük önderlerin ardına düşerek gelinir...Emperyalizmin Anadoludaki düşleri bile düşünülse,Atatürk büyük bir önderdir,diyerek saygılar sunuyorum...
ATATÜRK ŞİİRLERİ HEP ÖZELDİR.Çünkü Onun yapmacığı olmaz. Sözcükler kendiliğinden dökülür yürekten, kağıtta yerini bulur hiç böbürlenmeden...
Kutluyorum güze yakışan şiirinizi . Nicelerine diyorum. Saygıyla...
adece her on kasımda anmak değil,
Senin için yanmaktır düşlerim ATAM,
Senin bıraktığın yerden aldık bu vatanı,
Yarınlara istediğin gibi bırakmaktır ülkümüz ATAM.
-Hocam büyük insanlar büyük miras ve büyük emanet bırakır geride kalanlara , ulu önderin yolu yolumuzdur saygıyla anıyoruz. kutlarım
Vatan ve insanlik sevgisiyle isildayan duyarli yüreginizi ve sizler gibi vatan sevgisiyle yanip tutusan,Atanin emanet ettigi cumhuriyeti ve onun degerli ilkelerini koruyabilmek adina yeri geldiginde canini seve seve verecek milyonlarin duygularini yansitan,tercüman olan degerli siirinizi kutluyorum.selam ve saygilarimla.
Mehmet beyefendi kardeşim.
Şiirinizin başından sonuna kadarki duygularınıza yazdıklarınızın tümüne canı gönülden bütün kalbimle iştirak ediyor sizi en kalbi duygularımla tebrik ediyorum. Sevgi selam ve muhabbetlerimi arz ediyorum.++ listemde
BU GÜN YİNE ÜZÜNTÜLÜYÜZ YİNE KEDERLİYİZ.1938 YİLİNDA GÜN GİBİ. DEGRLİ KARDEŞİM DUYARLİKALEMİNİ BİRKEZ DAHA KUTLUYORUM..SAYGİMLA..
Büyük Türk, aziz kurtarıcı, cumhuriyetimizin kurucusu, devrimci, çağdaş, vatan ve millet sevgisi ile dolu, iyi ve örnek insan, bilime önem veren, cesur, korkusuz, dahi ulu önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün kalbimize gömülüşünün 76. yılında sevgi, saygı ve minnetle anıyoruz.
kalemin ve yüreğin var olsun.
Evet ., belki her 10 Kasımda anıyor ama (hele bu günleri gördükçe) her an onu arıyor, onu yaşıyoruz...
Kaleminize sağlık sayın Mehmet Özparlar...
Bu şiir ile ilgili 91 tane yorum bulunmakta