Her gelen bir yaprak koparıyor yüreğimdeki sevgi ağacından,
Her gelen bir taş söküyor hayalimdeki sevgi duvarından,
Her gelen bir tutam su çalıyor içimdeki sevgi pınarından,
Ne çare...
Hepsinden geriye bir kırık kalp kalıyor.
Savrulmasınlar diye umutsuzluk deryasına,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta