Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
İz kalır mı gök boşlukta
Gök mavisi umut izi
Sonsuz bir gürültü sükutunda
Kim dinler, kim anlar bizi
ortak paydaların dizeleri. gökyüzünde izi kalmasa bile satırlarda okuyanlara seslenen , ulaşan hepimizin sesi..
paylaşıma teşekkürler, şiire tebrikler..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta