Hep Aynı Yerden Şiiri - Mustafa Alp

seni bir defa susarak sevdim,
kelimelerimi içime gömdüm,
belki sessizlik yormaz bizi dedim,
belki gürültüsüz bir aşk
daha az kırılır sandım.
ama içimde büyüyen çığlık
geceleri duvarlara çarptı,
yine aynı sızıyla uyandım sabahlara.

seni bir defa gülerek sevdim,
kırıldığım yerde tebessüm ettim,
gözlerim dolsa da
yağmur var dedim,
mevsime yordum içimdeki fırtınayı.
oysa hangi mevsim geçerse geçsin
içimde hep kış kaldı,
ellerim üşüdü yine senin yokluğunda.

seni bir defa uzak durarak sevdim,
mesafeyi merhem sandım yarama,
belki özlemek iyileştirir dedim,
belki biraz eksilince
daha çok değer görür kalbim.
ama mesafeler sadece yolları uzattı,
acı hep en kısa yolu buldu
ve gelip yine beni buldu.

seni sabırla sevdim,
zamana bıraktım her şeyi,
bir gün değişir, dedim,
bir gün anlaşılır kalbimin dili.
ama zaman da senden yanaydı sanki,
her gün biraz daha
aynı hikayeyi yazdı alnıma.

seni kendimden vererek sevdim,
eksildim, azalttım kendimi,
sen tamam ol diye.
aynada baktığım yüz
yabancılaştı bana,
ama sen yine de doymadın
benim susuşlarıma.
ben küçüldüm,
acı büyüdü.

seni farklı sevmeyi denedim,
öfkesiz, beklentisiz,
hesapsız, koşulsuz.
ama hangi yolu seçsem
aynı duvara çarptım.
kalbim her defasında
aynı yerinden kırıldı.

anladım ki mesele
nasıl sevdiğim değilmiş,
mesele senmişsin.
ben sevgimi değiştirdim,
yöntemimi, rengimi, dilimi.
ama sen değişmedin.
ve ben her defasında
aynı yerden kanadım.

şimdi yoruldum.
seni değil,
acıyı taşımaktan yoruldum.
kalbim hala seviyor belki,
ama artık biliyor.
bir insanı ne kadar farklı seversen sev,
eğer karşılığı yoksa
acı hep aynı kalıyor.

ve ben
en çok da bunu öğrendiğim için
kırgınım...

Mustafa Alp
10/12/2025 03.00