Zaman bakışlarında eriyen
Bir renksiz gölge
Andan habersiz saatler
Suskun senin yanında
Gece gözlerine bir tuzak
Ne rüya kadar yalan
Ne de hayallerin kadar uzak
Bir sensizlik vardı bir de
Sessizlik
İkisi de aynı yerden yaralı
Birer çaresizlik
Onca kalabalık içinde
Payıma düşen
Mum ışığında yalnızlık
Zamanla susmayı öğrendim
Konuşan
Aynalardan gerçeği dinledim
İçimden esen
Fırtınayla oturmayı öğrendim.
Korku ve umutla göz göze
El ele hemhal olmayı öğrendim
Kayıt Tarihi : 31.1.2026 06:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Denizli




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!