Helvadan putlar nafile acıkınca, Taptığı kağıttan bir kayme farkınca
Sıkıntı asıl iş görmüyor sakınca
Dışardan bir adam zanneder bakınca.
Yol yolluktan kul kulluktan çıkmış anca,
Yürümekten usanmadı da karınca
Divan tersine dönmüş Tanrılar boca
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta