Haziran Makamı Şiiri - Zeynebp Özge

​-eylüle kadar "üşümem" sanıyordum oysa
​böyle gelmemeliydin haziran daha beş var hicaz'a-

terli terli içip yeminlerimi
alnı açık vaatlerimin peşinde kaybolmuşum
bir gece vakti

sokakta oyuna dalıp
geç kalmışım dizlerinin kuytusuna
müebbet giymiş uykusuzluğum
sıtma tutar gibi vururken şakaklarıma
​nihavent bir iç döküşün zübdesine
doğacak fecir
-saba makamında-
...
sen geldin ya haziran
babam da gelir birazdan kucağında somunla

ben sevinçle
merdivenden yuvarlarım portakalları
ayak uçlarına

uşşak bir ezgidir babamın adı
o gelince "kurtuluş" olur zaman
​
"hiç kuş vurmadın değil mi baba" diye sorarım, hemen?

"en ıssız sokaklarda dahi almadın değil mi o sapanı eline"?
...
Galata Kulesi'nin, yamalı duvarlarına yansıyan gölgeleri izleriz birlikte...
ışığa aldanıp camlara çarpan serçelere üzülürüz
telgraf tellerini kurşunlar,
mektup taşıyan katarların yolunu keseriz
belki
...
siyah bir şarkının hüzzam makamında
yitirdiğimden beri sevmelerimi
böyleyim haziran...
böyleyim işte...
bir arpa boyu uzağım kalbimden
​
ürperiyorum dumanı tüten bacalardan
yaşamayı bilmeyen bir çocuğum ben...
​
babam derdi ki:
çocuklar hiç korkmazmış ölümden
ben de hiç korkmazdım
​Yeditepeli bu şehirde büyürken

anadolu toprağı kokardı babamın elleri
tren yolları geçerdi avuç içi çizgilerinden
çocukluğuma el sallardı o meçhul yolcular
ben "hiç" çıkmazdım sefere
kalbinin, duvarlarında döner dururdum
-babamın-
ayrılmazdım "hiç" evimizin bahçesinden

​-ve çok mutluydum-
babam parmaklarıyla, şiirler yazarken avuçlarıma
okyanuslar taşacak diye korkardım döktüğü gül yapraklarının ağırlığıyla...

şimdi
ebced hesabımdan düşürdüğüm
sessiz notaları çıkarıp kuyudan
ekliyorum sesime
dayayıp mavzeri ufuklarıma
yediverenlerlerle çoğalıyorum
​çağlarken aşk-ı türabım kırkikindilerde
hindibalarla tutunuyorum
Yedikule zindanlarına

???
kaç kez açar ki bir gonca
kaç kez kuruyup döker yapraklarını
kaç dağ devrilir bir ömrün üstüne

-segâh makamında-