Hazine Benim Şiiri - Nurullah Başlığ

Gönül kenz-i mahfî imiş, hazîne-i pinhân benim,
Bu tılsımı bozan aşkla, sultân-ı cihân benim.

Sığmam ne Arş'a ne ferşe, sığmaz bir mekân benim,
Can mülkünde hüküm süren, o ulu fermân benim.

Deryâ bendim, katre bendim, şimdi mutlak bir "Bir"im,
Karanlıkta parlayan nûr, o mukaddes tek pirim.

Ne bedende hapsolmuşum, ne de toprakta kirim,
Kendi özün vahyeyleyen, o ezelî tefsîrim.

Kıble benden nûr alır hep, Kâbe rûhumda döner,
Yedi kat gök, yedi yer, tek bir nefsimle söner.

Bende doğar her şafak, bende her güneş tüner,
Gayrı ilâh arayanlar, her dem hüsrâna iner.