Hazan Mevsimi Şiiri - Sadık Kocabaş

Hazan Mevsimi
Takvimden yapraklar koparır eller,
Sende başlar feda, mevsimi şair.
Gençliğin baharı, savrulur yeller,
Sende başlar feda, mevsimi şair.

Mutlu olsun diye, eşinle dostun,
Çiğnendi altında, o garip postun.
Dünya huzur bulsun, ne idi kastın?
Sende başlar feda, mevsimi şair.

Yapıştıkça üzerine, görev sayıldı,
Kıymetin yitince, ruhun bayıldı.
Gönüllü bu heba, dile yayıldı,
Sende başlar feda, mevsimi şair.

Sofraya kendine, sandalye koyma,
Başkası doysun da, sen sakın doyma.
Kendi boşluğunu, bir bıçak soyma,
Sende başlar feda, mevsimi şair.

Bir kaşık bal verir, mühürler dili,
Sargı bezi yaptın, o yorgun eli.
Ruhunu çürüttü, bu dünya seli,
Sende başlar feda, mevsimi şair.

Boğazda satır yok, akmaz al kanın,
Günden gün infazı, başlar her yanın.
Ölümü derindir, o dertli canın,
Sende başlar feda, mevsimi şair.

Mezarsız bir ölü, kalır geride,
Emeğin silinir, o son deride.
Gölgenle dertleş de, bekle beride,
Sende başlar feda, mevsimi şair.

Dürüst canlar ara, çiçek açasın,
Eksilten her kuldan, uzak kaçasın.
Gör ki Kalemsiz Şair, ışık saçasın,
Bitti artık feda, mevsimi şair.