Hazan Diller Şiiri - Kasım Kobakçı

Eski destanları, anar dururuz;
Gerçeği saklamış, yalan dillerde.
Bazen bir hayale, kanar dururuz;
Manayı buluruz, talan dillerde.
*
Yeni fasıl açtık, döndü devranlar;
Yıkıldı saraylar, çöktü tüm hanlar.
Anlamaz halinden, mutlu olanlar;
Dolaşır efsane, yavan dillerde.
*
Masallar uyutur, körpe başları;
Akıtır gözlerden, kanlı yaşları.
Dizerler yoluna, sabır taşları;
Tükenir umutlar, viran dillerde.
*
Yazarı bellisiz, kitabı yoktur;
Atılan sözlerin, yarası çoktur.
Cahilin kelamı, zehirli oktur;
Kanatır sineyi, yılan dillerde.
*
Nakışlar işlenir, kilim dokunur;
Maziye bakınca, meydan okunur.
Söylenen her sözcük, cana dokunur;
Duyulur feryatlar, figan dillerde.
*
Biter mi arkası, gelmez diziler;
Yüreğin derinde, ince sızılar.
Kaderin alnına, kara yazılar;
Saklanır sır gibi, nihan dillerde.
*
Fani ozan yorgun, düştü yollara;
Güvenmem dünyada, aciz kullara.
Benzedim, rüzgarla esen dallara;
Savruldu yaprağım, hazan dillerde.