Hazan Şiiri - Murat Özgören

Bel verdi ömrüm yaş aldıkça,
Heybesinde taşıdığı yükler ağır.
Yıllar peşi sıra gelip geçiyor,
Geçen her gün ömre bağır çağır.

Artık mevsimler bir garip şimdi;
Hiç tadı tuzu yok göçmen kuşların.
Güneş daha sıcak, toprak yarık;
Su yağmura, yağmur bulutlara sağır.

Geceleri uyku uğramıyor pek,
Sağdan sola dönmek bile müşkül.
Sabahlar bir türlü sökmek bilmiyor;
Gün doğumu bana geliyor bir asır.

Gözümün nuru solmuş günbegün,
Tenim yıpranmış, yüzüm buruşmuş.
Eski takatinde değil bedenim;
Dizlerim ayak direr, eder bana kahır.

Gün gelir son menzile varır yol,
Ne yük kalır ne de beden yorulur.
Bir avuç dua, birkaç güzel hatıra…
İnsan, ardında bıraktığıyla kalır.
M. ÖZGÖREN