Hâlimi gören sormaz artık,
Suskunluğum cevap oldu sorulara.
Bendeki sürgün ruhun,
Sende nasıl bu kadar yuva bulduğunu
Akıl erdiremem hâlâ.
Ben kendime bile yetişemezken,
Sen bende bunca iz bıraktın.
Bir ömür kapı eşiğinde bekledim de,
Sen hangi vakit içime vardın?
Ne senden şikâyetim var,
Ne de zamandan.
Yalnız hayret ederim;
Kendime bu kadar yabancıyken,
Sana nasıl bu kadar aşikâr kaldım.
Kayıt Tarihi : 17.06.2026 19:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!