Hayırlı Ramazanlar. Şiiri - Hüseyin Erdinc

Hayırlı Ramazanlar

Gökyüzü tozla sıvanmış,
şehir rüzgârın ağzında savruluyor.

Korna sesleri
sabırsız bir kalbin tik takları.

İnsanlar telaş içinde.
Yüzlerde açlığın değil,
görülme isteğinin gölgesi.

Sorsan hepsi oruçlu.

Öğlen sofraları boş kalmış
ama diller dolu.

Günün en bereketli cümlesi:
“Sen de mi oruçlusun?”

Sorunun içinde ibadet yok;
biraz merak,
biraz övünme,
biraz da kalabalığa karışma telaşı.

Bugün zor geçti diyorlar.

Sanki açlık
sadece onların payına düşmüş.

Muhabbet açlık üzerine,
susuzluk üzerine,
sabır üzerine…

Sabır dedikleri şey
dilin ucunda sakız.

Anlamıyorum.

İnsan ibadeti niye bağırarak anlatır?

Sanki sevap
kalabalıkla çoğalan bir para.

Sanki ben kasayım.

Ne yapıyorsan kendine yapıyorsun.
Bana niye anlatıyorsun?

Benim defterimde
senin açlığının kaydı yok.

Ama dünya tuhaf.
Kalabalık daha da tuhaf.

Kendinden olmayanı
yabancı sayan bir toplulukta
insan olmak zor.

Övgüler büyüyor.
Sözler kabarıyor.

Bir avuç açlık
kahramanlık hikâyesine dönüşüyor.

Bedava dağıtılan
bir masal gibi.

Akşam oluyor.

Sokaklar birden sakinleşiyor.
Korna sesleri susuyor.

Kalabalık sofralara koşuyor.

Bana kalıyor şehir.

Kaldırımların üstünde
ağır ağır yürüyorum.

Hurma yok;
zeytin uzatayım sana.

Açarsın orucunu.

Sonra çorba,
sonra tabaklar,
sonra bir tabak daha.

Kemerini gevşet biraz.

Seninki mide değil zaten,
yıllardır doymayı bilmeyen
bir işkembe.

Sodaya abanırsın;
hani sindirir ya.

Benim payıma düşen
bir lokma suskunluk.

Yumruğumdan fazlası
haram bana.

Ama sana sınır yok.

Çünkü açlık
senin için ibadet değil,
akşam ezanına kadar süren
bir gösteri.

Ezan okunur,
sofralar dolar,
sözler susar.

Aç kalan mide değilmiş meğer—
vicdanmış.

Hayırlı Ramazanlar.

7 Nisan 2022
Hüseyin Erdinç