7.45 Vapuru Şiiri - Orhan Arseven

Kars’tan kalktı kara tren vagonu tekeri buz tuttu
Vedalaşan yarenler ağlıyordu

Ay yıldızlı cama yapıştı nefeslerin buğusu
Dağ, tarla, gökyüzü görünmez oldu

Yine gece çöktü, ne bir ses, ne bir nefes duyuldu
Herkesi sardı yalnızlık korkusu

Kara trenden gara döküldü hicranın en koyusu
Kalplerde heyecan gözlerde uyku

Taş merdivenlerde sürükledi tahta bavulunu
Başında kasket, ayağı çaputlu

İskeleye lodos vurdu yükseldi yosun kokusu
Martılar çığrıştı hür ve umutlu

Hava gri, hava kurşuni, buz gibi soğuk ve puslu
Ne gam, bağrı açık, gurbet yolcusu

Sabah vakti palamar çözdü, yedi kırk beş vapuru
Pupasında hasretin en koyusu