Hayatımın anlamı Şiiri - Mustafa Alp

bir sabah uyanırım,
gözlerimde yarım kalmış düşler,
yüreğimde bin soruluk bir sessizlik.
pencereye vuran ışık sorar bana,
bugün kimin için yaşayacaksın?

rüzgar geçer saçlarımdan,
fısıldar adını bilmediğim umutları,
bir çocuk gülüşü gibi kırılgan,
bir dağ gibi sabırlı,
bir deniz gibi sonsuz.

hayatımın anlamı,
belki de geceye inat yanan bir kandildir,
karanlığın içinde yolumu bulmamı sağlayan.
belki yorgun kalbime değen
sıcacık bir eldir,
yalnız değilsin diyen.

ben yürürüm zamanın dar sokaklarında,
her adımda bir anı dökülür cebimden.
kimi yaradır,
kimi şifa,
kimi ise içimde sakladığım bir dua.

kırıldım çok kez,
ama her kırılışta biraz daha öğrendim
ayakta kalmayı.
her düşüşte toprağı tanıdım,
ve her kalkışta gökyüzüne biraz daha yaklaştım.

hayatımın anlamı,
bazen bir annenin sessiz duasıdır,
bazen bir dostun omzuma bıraktığı yorgunluk.
bazen de kimseye anlatamadığım
bir iç çekiştir,
gecenin en sessiz anında.

bir çiçeğin topraktan çıkma cesaretinde gördüm onu,
bir kuşun kanadındaki özgürlükte,
bir yağmur damlasının sabrında,
bir güneşin doğarken ki kararlılığında.

sevmektir belki,
karşılık beklemeden.
affetmektir,
unutamasan bile.
tutunmaktır hayata,
tüm ağırlığına rağmen.

kalbimde bir şehir kurdum,
sokakları umut,
meydanları özlem,
evleri hayallerle dolu.
ve o şehrin en yüksek kulesinde
hayatımın anlamı dalgalanır
bir bayrak gibi.

bazen susarım,
çünkü kelimeler yetmez anlatmaya.
bazen ağlarım,
çünkü gözyaşı en dürüst cümledir.
bazen gülerim,
çünkü direnmektir gülmek
tüm karanlığa rağmen.

hayatımın anlamı,
bir gün ardımda bırakacağım izdir belki,
bir kalpte açacağım küçük bir pencere,
bir ruhta yakacağım minicik bir ışık.

ve gün gelir,
yorulurum, dururum,
geriye dönüp baktığımda
şunu söylemek isterim kendime,
sevdin, denedin, düştün, kalktın,
ama vazgeçmedin.

çünkü hayatımın anlamı,
yaşamaktan çok,
insan kalabilmektir...

Mustafa Alp
11/02/2025 05.00