Hayat Yorgunu Şiiri - Fatih Mehmet Yiğit 2

HAYAT YORGUNU

Hayatın yorgunuyum, yolların tozunda kaldım,
Acıların çığlığıyım, her feryatta kendimi buldum.
Sevdanın vurgunuyum, dalgalar vurdukça kıyılarıma,
Sessizce eridim, her nefeste biraz daha yoruldum.

​Ömür nasıl geçti, inan ben de anlamadım,
Bir rüzgârdı esti, savurdu küllerimi dört yana.
Hayat kavgasından derin yaralar aldım,
Yoruldum artık, sığmıyor bu can bu bedene.

​Gözlerimde yılların getirdiği o puslu duman,
Eski hatıralar zihnimde dertli bir kervan.
Ama ne zaman baksam sana, durur sanki zaman,
Çünkü sen bu fırtınada sığındığım tek liman.

​Derdimin dermanısın, dermanım sensin,
Karanlık gecelerimi aydınlatan fenersin
Gönlümün fermanısın, her emrin başım üstüne,
Sen bu viran kalbimde çiçek açan tek yersin.

​Canımın cananısın, damarımda akan kanda,
Eksiğim ne varsa, tamamlanıyor sende bir anda.
Bunca yorgunluktan sonra, bu yalan dünyada,
Canımsın sen benim, en kıymetlimsin bu canda.

Fatih Mehmet Yiğit