Hayat treni Şiiri - Özcan Kurt

*HAYAT TRENİ*

Herkes pazarda ne alıp vereceğinden emin,
Dolaşır tezgahları kalabalık dolu dizgin,
Sanki beğenilmiş de parası ödenmiş peşin,
Terazisi bozuk hangi kefesindeyim şehrin,

Dolanır ayağım ve uzakları görmez gözüm,
Silinmiş boyanmış yazılmış karışmış yol çizgim.
Ben hamuş, ben suskun, ben derin, ben bitkin,
Bu rengarenk desen desen neresindeyim resmin..

Heves kesen harç katkılı şu suskun beldelerin,
Tüm yaşanmamışlıklar çiçeksiz yeşilliklerin,
Seyre değer ışık, bakir nice güzelliklerin,
Bu müstakil bahçaların ötesindeyim kentin?

Yani anladın mı beni sen, nedir dostum derdim?,
Artık zamanı geçmiş buruşmuş kurumuş tenim
Hayatımdan çoktaann kaçtı gitti umut trenim,
YALNIZ adam baş rolünde oyuncusuyum filmin,

Gazım tükendi odam da gayrı bitti fitilim,
Ürkek, titrer kendimden, başkaca değmiyor elim,
Haziranda karlar yağar, dinmez çözmez zemherim,
Kadrajın almadığı bu görünmez bir özçekim.

Aykırıyım şu dünyada belki ondan yalnızım,
Tekinsiz, zirzop, serkeş, asi, marjinal bir yanım,
Sevgi, eşitlik, barış, özgürlük, yazar duvarım,
Anlatılmaz ve bilinmez yaren, yaram çok derin.

Doldukça meydanlar yittim, bittim, bir bir eksildim,
Kalabalıklar içinde tek ve yalnız biriyim,
Süretim gezer yollarda meçhul kara gölgeyim,
Sanma can diriyim, İçten bittim çoktan ölüyüm.